Een fantastische trip rond de evenaar

Dit werd mijn tweede reis naar Kenia, en naar aanleiding van mijn wensen om het centrale deel van Kenia te bezoeken, stippelde Saskia een prachtige route uit. In Nairobi werd ik opgehaald door Dennis in een grote Landcruiser. Hij bleek niet alleen een geweldige chauffeur maar ook een zeer ervaren gids met humor, die het wild al van afstand spotte. Hij voelde perfect aan waar de dieren naartoe zouden komen, en dan wachtten wij hen met onze camera’s op. Vaak kwamen de beesten heel dicht bij de Landcruiser; een olifantenfamilie met vier baby’s graasde volkomen ontspannen op zo’n drie meter van de auto.

Mijn eerste bestemming was de Solio Ranch, een relatief onbekend neushoornreservaat. Alleen in de namiddag kwamen we vier Landrovers tegen, verder hadden we dit fraaie park voor onszelf. Dit gold trouwens ook voor de volgende parken, we ontmoetten maar weinig andere safarigangers. Tijdens mijn eerste trip minstens 75 neushoorns gezien, wat een geweldige ervaring!

De Rhino Watch Lodge is een fraai gelegen eco-lodge in een tropische tuin. Net als later in Ol Pejeta kwam het personeel ook hier ’s avonds met warmwaterkruiken aan. Weliswaar koelde het op deze plekken ’s nachts behoorlijk af, maar toen ik vertelde over het weer op dat moment in Nederland – 0 graden en sneeuw – begrepen ze dat ik lagere temperaturen gewend was. Niettemin stopten ze de kruiken toch maar onder de lakens.

De volgende dag naar Samburu National Park. De ritten tussen de parken door zijn interessant, je maakt onderweg het dagelijks leven van de Kenianen mee. Dit betekent regelmatig stevige verkeersdrempels en veel motorrijders, meestal zonder helm en met drie of vier mensen op een motorfiets, een enkele keer inclusief geit, of met acht kratten en tientallen kilo’s bananen achterop. Opvallend vond ik ook een herder die met een grote kudde vee een loopbrug boven een drukke weg overstak. Gedurende de zondag zijn de straten vaak verlaten omdat het merendeel van de bewoners in de kerk zit, waardoor je overal gezangen hoort. Verder is opvallend dat je langs de kant van de weg niet alleen herders ziet met koeien- die soms zelfs zwartwit of bruinwit gevlekt zijn -, geiten en schapen, maar ook rijen vol kraampjes en eenvoudige winkeltjes met vers fruit, jonge fruitboompjes, en allerlei kleine winkels waar werkelijk van alles te koop is. Er zijn zelfs medische centra en kleine financiële instellingen. Oude of nieuwe huizen, ze zijn bijna allemaal kleurrijk en dat geldt ook voor het fruit, de bloemen en de kleding van de mensen.

Vanaf de ingang van Samburu National Reserve was het nog zo’n dertien kilometer over onverharde, stoffige kronkelwegen vol kiezels. Een avontuur op zich, waarbij je flink door elkaar wordt gerammeld, de zogeheten African massage.

In Samburu heb ik diverse safari’s gemaakt, ’s ochtends vroeg en in de namiddag om de intense middaghitte te ontwijken. Tijdens de heetste uren trekt het leven zich dan terug in de schaduw. Het patroon van vroege en latere safari’s zou zich blijven herhalen, het betekende sfeervolle zonsopkomsten en zonsondergangen. ’s Ochtends en ’s avonds is de sfeer op de savanne anders dan tijdens de hete uren en zijn de dieren veel actiever.

Samburu is een indrukwekkende halfwoestijn met heuvels en veel groen langs de rivier, waar in dit droge jaargetijde de waterstand zeer laag was. Tijdens de vroege ochtenduren liep een giraffe in het dromerige licht over de rivierbedding in onze richting, en even later keek een cheeta vanaf een dode boom in het midden van de bedding speurend om zich heen. Een echt Attenborough-moment, prachtig!

De in traditionele stijl vormgegeven Sopa Lodge is niet omgeven door een hek, zodat vorig jaar september een luipaard uit het zwembad kwam drinken en er ook een leeuw en een olifant naast het pad naar de verblijven zijn gezien. Gedurende mijn verblijf in Samburu heb ik de speciale Big Five van dit park ontmoet.

De volgende bestemming was Meru National Park, een verborgen parel van Kenia. In dit nog onbekende park vind je savannen, bossen, bizarre rotsformaties en zelfs een moeras. Bij de Hippo-pool troffen we geen nijlpaarden in de rivier, maar vanaf een platform een kilometer verderop wel een stuk of tien, die stonden te dommelen. Ook hier weer een zeer weelderige vegetatie bij de oevers, met prachtige palmen.

Een ranger te voet vertelde dat twee wegen waren geblokkeerd door bomen die door olifanten waren neergehaald. Omdat er op het pad voor ons te veel water stond keerden we om, en gaven we de ranger en twee van zijn collega’s een lift naar een van hun controleposten. Aardige kerels in camouflagepakken, maar de semiautomatische machinegeweren die ze bij zich droegen maakten duidelijk dat er met hen niet viel te spotten.

In de Ikwetea Lodge was het dankzij de weelderige begroeiing koeler dan erbuiten. Een mooie lodge met katten als huisdieren, een uitbundige flora, een groentetuin, en voor mijn tent zag ik exotische vogels. Net als in de andere lodges is het personeel ook hier zeer vriendelijk en behulpzaam. Bij diverse lodges werden we na de lange rit ontvangen met warme vochtige handdoeken om het stof af te vegen en kregen we een koel tropisch drankje. De hele dag door hoor je om je heen: ‘Jambo!’ Zelfs elke aankondiging op het vliegveld begint hiermee.

Mijn laatste bestemming was de Ol Pejeta Conservancy, een prachtig park waarin de laatste twee noordelijke witte neushoorns leven. Omdat moeder Najin en dochter Fatu geen baby’s kunnen krijgen, is het voortbestaan van deze ondersoort afhankelijk van de wetenschap, en hun toekomst is uiterst onzeker. Ondanks dit trieste vooruitzicht was het ontroerend om die twee reuzinnen te kunnen aaien. Ik mocht Fatu een paar wortels geven, die ze voorzichtig aannam en opat. De twee kolossen worden 24/7 zwaar bewaakt. Een ander ontroerend moment was het aanraken van de blinde zwarte neushoorn Baraka, die ik ook wortels mocht voeren. De ontmoeting met deze vriendelijke reuzen was zeker een van de hoogtepunten van mijn reis. Ik ben nog nooit zo dicht bij neushoorns geweest. Een unieke ervaring!

Bij de chimpanseeopvang stonden we eerst voor een dicht hek. Ik hoorde van mijn gids dat een van de apen was ontsnapt. Zolang die niet was gevangen, bleef de opvang tot ’s avonds gesloten. De volgende ochtend vertelde een chimpanseeverzorger in woord en beeld dat de chimpansee op ingenieuze wijze was ontsnapt. Pas ’s avonds wisten ze haar weer in het ruime buitenverblijf te krijgen. Ook bij deze opvang doen ze goed werk voor de mensapen, die vanwege de oorlog uit hun leefgebied zijn verdreven en hier liefdevol worden verzorgd. Omdat chimpansees van nature niet in Kenia voorkomen kunnen ze daar niet worden vrijgelaten, want dat zou de natuurlijke balans verstoren.

In Ol Pejeta was ik ook getuige van een groep spelende leeuwen, en diverse zwarte en witte neushoorns met jongen.

Het Sweetwaters Serena Camp geeft een idyllische, savanne-achtige indruk met veel bomen vol kleurrijke vogels, en een rij tenten, waarvan de helft op palen. Vanaf mijn houten terras had ik tussen de tenten door uitzicht op een grote drinkplaats met vogels, zebra’s en gazellen. Het was bijzonder om een nacht op de evenaar door te brengen.

Op de terugweg zagen we een groep van zo’n duizend in kleurrijke outfits gestoken mannen en vrouwen in een optocht langs de weg. Dennis vertelde dat het aankomende politieagenten zijn, die in een kamp voor het eerst een basistraining zouden volgen. Als bonus nog een rondje Nairobi, waarbij mijn gids allerlei wetenswaardigheden over de stad vertelde. De contrasten in de hoofdstad zijn groot: van hypermoderne wolkenkrabbers in het zakencentrum, tot wijken vol kleine huizen met daken van golfplaten, en van zeer chaotisch verkeer tot rustige groene parken als oasen in de drukte.

Mijn avontuurlijke reis zat erop, en het was ongelooflijk hoeveel moois ik binnen een week had gezien. Dankzij mijn voortreffelijke gids Dennis en de vlekkeloze organisatie van Saskia van Kazuri Safaris werd het een onvergetelijk trip rond de evenaar. Asante sana!